17.12.11

The trap













Μέρες χωρίς επιθυμία. Μέρες που φτύνουν αίμα. Μέρες που δεν εξημερώνονται με τίποτα. Μέρες που αν δεν τις γαμάς, σε γαμάνε. Mέρες που τρέφονται από τη θαυμαστή κι αφύσικη ασημαντικότητά μου. Μέρες θλιμμένες και πιεσμένες. Μέρες που θέλουν να σκάσουν μια βόμβα ατομική. Του ατόμου μου. Της Χιροσίμας και του Ναγκασάκι να γίνει. Mέρες που ζητά ο κώλος τους ήττα.


Ελεύθερες μέρες…
Τις  αποδέχομαι. Αρνούμαι κατηγορηματικά την άφεση των αμαρτιών μου και προκαλώ τον τιμωρό μου:
" Κάνε με χώμα απόψε. ."
( .. μικρέ κι ανόητε εαυτέ.. .ελεγχόμενη ήττα λέγεται αυτό.... στο μεταξύ μας παιχνίδι τη νίκη και την ήττα την επιλέγω πάντα εγώ… μικρέ κι ανόητε εαυτέ… ) 

" Λιώσε με.. "