13.2.11










από τη μία
η μάταιη προσμονή
κι η πίκρα η γλυκιά
για κείνον τον αόρατο θεό
που αφήνει αποτυπώματα
αντί για την ουσία του
κι απ’ την άλλη
η άνοιξη η σημερινή
να με ξυπνά
με ήλιους δέντρα και λιβάδια
να προκαλεί
για τσίσα στα χλωρά χορτάρια
κι επειδή
είναι αρκετός ο καιρός
που “μαζεύω”
κάθε λογής
συναίσθημα
κι αγγίγματα σε σύννεφα καθρέφτες
κι έχω τόσο γεμίσει
κι έχω αδειάσει
σαν πριν το μεγάλο “μπαμ”
ή “κρακ” ή “πλάτς”

τώρα, κάτι με σπρώχνει  να γεννηθεί

κι είναι καλό. πολύ καλό..