10.9.10

Μόνο

.
.
.
.
.

Sea_by_Lieh_by_pepperbunbun
.
.
Ένα κορίτσι περπατάει στην κόψη του κύματος. Σαν μόνο. Μόνο. Eσύ, στ΄ άσπρα ντυμένος ( πόσο πολύ σου ταιριάζει το λευκό) αφήνεις στον ώμο το σημαδεμένο φιλί γλυκό κι αιμάτινο, ρίζα από καρδιά σκληρή, πιο απαλή κι απ΄ τον αέρα. Δάκρυσα χαμογελώντας κι  έσκυψα το κεφάλι πονηρά. Σχεδόν ντροπαλά. Γδύθηκα και κρύφτηκα μες το φεγγάρι το μισό.  Ήρθες. Χαθήκαμε. Μας πήρε. Και μας σήκωσε αέρας..
Αυτή η ουσία δε μιλιέται, δε λογίζεται, άγρια είναι, γαλήνια, είναι. Από μέσα, από κει που είναι αγνά πηγαία κι αστείρευτα. Υγρά, ρευστά, εκεί, σταθερά.
Η απουσία τη ζωή μου θυμίζει. Θάνατος. Γλύφω τη μυρωδιά σου. Το νιώθεις; “ Ένα ” είναι το όνομά σου. Κι εγώ το μηδέν. Μη! Περίμενε. Θα καταλάβεις γιατί εγώ μηδέν δηλώνω.
Που είσαι; μου λείπεις θάλασσά μου. Που είσαι; αγριεμένη θάλασσά μου. Μου λείπεις, γαλήνη μου εσύ.  Ταξιδεύω..
Ονειρεύομαι το Ένα και το Μηδέν δίπλα. Γελάς; κι εγώ δεν κλαίω έρωτά μου.  Mόνο το Άριστα αξίζει. Μόνο.
.
.
.
Η απουσία.. τη ζωή.. μου θυμίζει..
.
.
.
.
.
.
.
.
.