23.3.10

Τοπίο

.

.

.

.

.

.

.

.

.

 

image

 

Εδώ έξω έχει έναν αέρα σκληρό κι  ατίθασο εκεί που ηρεμεί σα θάνατος εκεί πάλι ξεσπαθώνει με ριπές δυνατές και ξαφνικές που γίνονται θύελλες να μαστιγώνουν το αμαρτωλό παρθένο δέρμα λίγο παραδίπλα τα δέντρα της αυλής δεν έχουν κοιμηθεί  ακόμα νομίζω πως άκουσα τα φύλλα τους να ψιθυρίζουν σενάρια και υποθέσεις κάτι  για απουσία πήρε τ΄ αυτί μου και πως είναι κάπου αλλού είπε ένα από δαύτα ένα μονάχα πίστευε πως τη θέλει πολύ πιο πολύ κι απ΄ αυτόν  μα δεν το πίστεψε κανένα άλλο κι όλα γελάσανε με τη βλακεία του τόσο δυνατά που τα ΄κουσε ο άνεμος και ζήλεψε και δυνάμωσε πολύ και τους έκοψε το γέλιο τα πέταξε άλλα εδώ άλλα εκεί και άλλα παραπέρα και λες και μ΄ αγαπάει ήρθε και χώθηκε προκλητικά ανάμεσα στα πόδια μου για να ξεχαστώ  ή να θυμηθώ - δε ξέρω - κι έφτασε στα απόκρυφα σημεία και τα αποκάλυψε με μιας και τότε άρχισε να βρέχει μια σταγόνα βροχής επάνω στο λουλούδι μου μια σταγόνα βροχής από ένα σύννεφο που μ΄ ακολουθεί τον τελευταίο καιρό ακριβώς πάνω από το κεφάλι μου. Το λουλούδι ξύπνησε και τέντωσε το κεφαλάκι ηδονικά. Μετά δε θυμάμαι τι συνέβει γιατί χάθηκα. Όταν συνήλθα με βρήκα ένα μέτρο πιο βαθιά χωμένη στο χώμα κι ένα μέτρο πιο κοντά στην επιφάνεια της θάλασσας.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

2 σχόλια:

  1. υπέροχη μεταφορά φίλη μου!
    μοναχική!
    φιλιά
    καλημέρα σου όμορφη

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Μετά το χαρακτηριστικό ήχο, μπορείς να αφήσεις το μήνυμά σου. Μπιιιιπ.