fuga

αχ

2012-01-24T10:30:00.007+02:00

Να, έτσι το κρατώ. Μαζί μου πάντα. Μία στα δόντια, μία στα χείλη. Να το προσέχω. Να μην πλήξει. Να το ταϊζω. Να μην πεινάσει. Να του μιλάω. Να μη θαμπώσει. Να είναι υγρό, ζεστό και λίγο να πονάει..

Soul

2012-01-16T12:52:00.008+02:00

Διώχνεις.

Πάντα το έκανες καλά αυτό.

Μα, η ψυχή δε φεύγει έτσι εύκολα, το ξέρεις.

Τι κι αν τη ξεσκίσαμε με το ίδιο μας το στόμα.

Aναπαμό, αυτή, δεν έχει..

2012-01-16T10:20:00.008+02:00

Για μια μόνο στιγμή και λίγο πριν ξεψυχήσω από κρύο, βούρκωσα. Μια στάλα διαφανές ανθρώπινο υγρό, μόνο μια στάλα, κύλησε στο μάγουλο, ύστερα στου χαμόγελου τη μικροσκοπική σχισμή, κι έσταξε με ορμή στο χιόνι πριν να προλάβει και γίνει πάγος κι αυτό. Άφησε φλόγα στο πέρασμά του κι έκαψε…

.."πάλι με δάκρυ σώθηκα...” μονολόγησα. Την τελευταία φορά, θυμάμαι, με είχε ξεδιψάσει. Ήμουν στην έρημο, καιγόμουν.

Μeσα μου

2011-12-19T08:57:00.013+02:00

Mωρό μου, κοιμήσου ήσυχος και ξύπνα καυλωμένος

εδώ που είμαστε μαζί

είναι e δανικά..

The trap

2011-12-17T22:21:00.011+02:00

Μέρες χωρίς επιθυμία. Μέρες που φτύνουν αίμα. Μέρες που δεν εξημερώνονται με τίποτα. Μέρες που αν δεν τις γαμάς, σε γαμάνε. Mέρες που τρέφονται από τη θαυμαστή κι αφύσικη ασημαντικότητά μου. Μέρες θλιμμένες και πιεσμένες. Μέρες που θέλουν να σκάσουν μια βόμβα ατομική. Του ατόμου μου. Της Χιροσίμας και του Ναγκασάκι να γίνει. Mέρες που ζητά ο κώλος τους ήττα.

Ελεύθερες μέρες…

Τις αποδέχομαι. Αρνούμαι κατηγορηματικά την άφεση των αμαρτιών μου και προκαλώ τον τιμωρό μου:

Κάνε με χώμα απόψε.

( .. μικρέ κι ανόητε εαυτέ.. .ελεγχόμενη ήττα λέγεται αυτό.... στο μεταξύ μας παιχνίδι τη νίκη και την ήττα την επιλέγω πάντα εγώ… μικρέ κι ανόητε εαυτέ… )

Λιώσε με.

Σύμφωνη

2011-12-17T00:10:00.008+02:00

Χρεώνομαι ό, τι δε συμβαίνει, πιστώνοντας το “ακόμη”, ακόμη μια φορά.

Συμβαίνει πολλές φορές με τις αναμονές, στα αναμμένα κάρβουνα να τσουρουφλίζονται. Να εξαθλιώνονται, να σακατεύονται, να ηττώνται κατά τρόπο θριαμβευτικό. Να μπαίνουν στο μπαούλο των Πρώιμων Απολεσθέντων λόγω ζήλο υπερ βολικό.

Πρέπει να μάθω, λέει, να μην ανυπομονώ. Να έχω υπομονή, λέει. Εκείνη, που τη λένε ζωή, θέλει μανιωδώς να με διδάξει όλα εκείνα που προσωπικά δε με ενδιαφέρουν καθόλου. Γιατί, αν με ρωτούσε, θα της έλεγα πως ενδιαφέρομαι μόνο για εκείνες τις πολύτιμες στιγμές που η ζωή είναι τόσο καυλωμένη ώστε δεν έχει καιρό και μυαλό να δίνει μαθήματα για την ιδία.

Το μόνο που χρειάζεται κανείς για την προσωπική του στύση είναι η καύλα. Το μόνο που έχει σημασία είναι εκείνο που σου κάνει κου-κου. Γι αυτό κι εγώ, πίνω νερό εις το όνομα Αυτής, της Αγίας Καύλας, και φτύνω αίμα κατά την απουσία της.

Τελικά, το μόνο πράγμα, που μου έμαθε η ζωή, αυτή η τσουλίτσα με τα πόδια ανοιχτά - το ένα σε ό,τι υπήρξε και τ’ άλλο σ’ ό, τι θα υπάρξει, με ένα “τώρα”- θησαυρό ανάμεσα -στο(ν) κόλπο της βαθειά - είναι κάτι που ήδη ήξερα από φύση μα έπρεπε κιόλας να αποδείξω. Να μην τολμώ ούτε να την αγγίζω αν τα υγρά της επιθυμίας δε διαπερνούν τα στρώματα του ντυμένου μου εαυτού. Από μακριά να την κοιτάζω, μέχρι να κάνω πλιτς, λέει.

Σύμφωνη…

x

2011-12-14T09:14:00.002+02:00

κουβάρι

2011-12-09T10:26:00.006+02:00

Κάποτε, ίσως και να με ένοιαζε η άκρη του νήματος. Τώρα, πράγματι, αδιαφορώ. Η μόνη αλήθεια, είναι το ξεδίπλωμα…

( σε αυτό το σημείο, η κεντρική ιδέα ολοκληρώνεται )

Παίρνω το θάρρος, όμως, να δηλώσω, πιστή ερωμένη της συνέχειας που χαράζει μια κόκκινη λεπτή κλωστή καλά τυλιγμένη στον εαυτό της, που, από ώθηση χωρίς λογική, ώθηση ακατέργαστη, ώθηση του “γιατί έτσι”, άρχισε να ξετυλίγεται..

Έτσι τυλίγομαι εγώ.

Όταν…

Χωρίς τέλος και δίχως αρχή.

καλημέρας αντί

2011-12-02T11:17:00.012+02:00

τις νύχτες, που λες, ξαπλώνω παρέα με ένα ψήγμα πιθανής επερχόμενης έκπληξης στην άκρη του βλεφάρου του αριστερού -συγκεκριμένα- ματιού. ξυπνώ, θαρρώ, με δύο, γιατί το βλέφαρο είναι ακόμη πιο βαρύ. ανοίγω το παράθυρο και κοιτάζω έξω μήπως και. μπα. όλα σε επιφανειακή ουδετερότητα. η μικρή πέτρα δε μετακινήθηκε από τη θέση της, έμεινε στην όχθη της λίμνης να λαχταρά να γλύψει το βυθό ανοίγοντας μια τρύπα. μια τρύπα στο νερό.

κοίταξα στον καθρέφτη προς αυτοπροσδιορισμό εξωτερικής εικόνας κι έψαξα για εκείνο το ψήγμα της πιθανής επερχόμενης έκπληξης στην άκρη του βλεφάρου του αριστερού -συγκεκριμένα- ματιού, που μες τη νύχτα πολλαπλασιάστηκε. με τ’ όνειρο -κατά πάσα πιθανότητα-. χαμογέλασα..

...τσίμπλες ήταν….

Τα πρωινά

2011-11-30T12:05:00.008+02:00

δεν περνούν ευχάριστα τα βράδια. κυλάει αλλιώς η ζωή τα πρωινά. έχεις μια ολόκληρη μέρα μπροστά σου να κάνεις κάτι, ασχέτως αν τελικά δεν κάνεις τίποτα κι αν από το ολόκληρο της μέρας μένεις με το ένα τέταρτο χωρίς να μπορείς να δώσεις όνομα στο είδος της ζωή που έζησες απ' το πρωί μέχρι εκείνη την ώρα. γι αυτό είναι καλύτερα τα πρωινά. σου προσφέρεται μια ολόκληρη μέρα να επιλέγεις εσύ το τίποτα της παρακμής σου. σχεδόν ηδονικά. κι όχι η νύχτα που τα θέλει όλα και συ δεν έχεις τίποτε να της δώσεις..

εγώ

2011-11-21T15:51:00.006+02:00

πειραγμένη

πάει μακριά η βαλίτσα

2011-11-20T11:02:00.009+02:00

H βαλίτσα έκανε μια πολύ μικρή στάση μα δεν άνοιξε. Συνεχίζει να πηγαίνει. Να πηγαίνει μακριά. Ίσως κάτι, κάποιος, κάπου, να την ανοίξει με κλειδί και με μανία. Σε τέτοια - εξαιρετικά σπάνια περίπτωση - το περιεχόμενο δεσμεύεται - οικιοθελώς - στον ελευθερωτή. Προς πάσα χρήση..

υπήρξε

2011-11-07T01:50:00.009+02:00

μoυ ‘λειψε αυτό που θα έρθει

μου ‘λειψε κι αυτό που δεν ήρθε

μα εκείνο που έφυγε

..ποτέ δε μου λείπει..

μαζί μου

2011-11-02T09:36:00.004+02:00

θα θελα
ένα κομματάκι σου
μαζί μου
ίσως στο κλέψω
ίσως να μου το δώσεις
ίσως και να το φτιάξω εξολοκλήρου στο μυαλό
θα το ταϊζω χυμό από τις ρώγες
και θα ξεχνάει
χυμό από τα χείλη
και θα θυμάται
χυμό από το βαθύ μου κόκκινο
και θα πεθαίνει

έτσι, θα σ΄ ανασταίνω κάθε φορά

να πλησιάζει

2011-11-01T09:17:00.007+02:00

πόσο μ’ αρέσει να μετράω δάχτυλα αντίστροφα

και να μην ξέρω πότε φτάνω στο μηδέν..

τότε, όταν

2011-10-31T02:15:00.018+02:00

‎

" η πείνα, μερικές φορές, είναι μεγαλύτερη ηδονή από την απόλαυση της τροφής " ψιθύρισε το ένα μισό στο άλλο, κλείνοντας το μάτι..
" θα με πεινάσεις τότε; " το ρωτάει το άλλο μισό.. " θα σε ξεσκίσω όταν " του απαντά εκείνο, που ήταν λίγο.. πιο σοφό..

κι ύστερα θαύμασαν τον κήπο με τα σταφύλια, μαζί. πράγματι, ήσαν ωραία κρεμαστάρια..

κι όμως!

.. μπορούσαν να τα πιάσουν ..

με τη μία!

2011-10-13T10:26:00.005+03:00

κοίτα να δεις που θα τη φάει από το φόβο του. θα την εξαφανίσει, να μην υπάρχει, να μην τη βλέπει, χίλια κομμάτια να την κάνει. όμως εκείνη ολόκληρη και όμορφη, έτσι γυμνή, θα τρώει το μυαλό του μέχρι το τέλος.

Superman

2011-10-03T13:38:00.009+03:00

τα πρωινά της Δευτέρας
που μένω -πάλι-
μόνη στο σπίτι
έρχεται ο Superman
απ' το μπαλκόνι
και μου βουλώνει το στόμα
τι γίνεται στη συνέχεια
δε μπορώ να σας πω

.. έχω το στόμα κλειστό

πλιτς

2011-09-30T09:15:00.003+03:00

Σε περιμένω, σα σταγονίτσα που θέλει να σπάσει, να διαλυθεί έλα..

o κύκλος της ψευδαίσθησης

2011-09-15T01:42:00.008+03:00

εύκολα γκρεμίζω ψευδαισθήσεις
μα κάθε φορά
όλο και πιο δύσκολα

χτίζω όνειρα

(ώσπου μια μέρα

καμιά ψευδή αίσθηση

δεν είναι εκεί

να κουβαλήσει στους ώμους της

τους τόνους ντοπαμίνης)

ύστερα, ήρθε ο μηδενισμός

το χάος του "τίποτα"

σαν δυο φτερά

που ταξιδεύουνε αιώνια

στο άπειρο

τι βαρετό

τι να την κάνεις τόση ελευθερία;

καλύτερα - θαρρώ -

οι ψευδαισθήσεις

αντίθετες δυνάμεις

2011-09-11T05:05:00.008+03:00

To ένα χέρι σφίγγει και τ' άλλο διώχνει.

Αντίθετες λέγονται αυτές οι δυνάμεις;

2011-09-08T12:00:00.004+03:00

miaforathimamaiagapouses

miaforathimamaiagapousa

2011-08-31T17:59:00.001+03:00

(photos by aura)

Blue beautiful Days

2011-08-29T14:54:00.003+03:00

video & music

Aura S.

say you do

2011-08-26T18:55:00.000+03:00

παλίρροια

2011-08-11T15:35:00.006+03:00

έρχεται στο μυαλό μου ξανά και ξανά
με γεύση γέννας
και μυρωδιά θανάτου
με ονειρώξεις στο ξύπνιο μου
και δεν κοιμάμαι
ποτέ
σέρνομαι σε ταξίδια αταξίδευτα
μ' ένα καράβι δίχως κάβους

ελεύθερο να επιπλέει και να ναυαγεί

στη φυλακή μιας θάλασσας

που δεν υπάρχει σε κανένα χάρτη

μόνο εδώ, πάνω σ' αυτό εδώ το χαρτί

το ελάχιστο αποτύπωμα του eαυτού

και στο υγρό της στοιχείο

που έχω μέσα μου δεσμεύσει

το αιδοίο μου φουσκώνει και μουδιάζει

κάτω απ΄τα φεγγάρια

κλείνω τα μάτια κι ανοίγω ψυχή
διάπλατα μ' αρέσει
το μυαλό νωχελικά ακολουθεί την παλίρροια
είμαι προς άλλωση
κι ας μοιάζω με κατακτητή

αύγουστος είναι, θυμάμαι..

2011-08-10T15:05:00.001+03:00

Γυρνώντας από το ταξίδι
θα βρω έναν έρωτα.
Πηγαίνοντας στο ταξίδι
θα βρω έναν έρωτα.
Καλύτερα στο γυρισμό να βρω τον έρωτα,
να τον φέρω γρήγορα στο σπίτι.

Περπατώντας στην Πατησίων
θα σκοντάψω στον έρωτα,
Θα 'ναι μια τρύπια δεκάρα,
δε θα τη μαζεύει κανείς.
Θα πάρω μια αλυσιδίτσα,
θα την κρεμάσω στο λαιμό μου.

Όλο στο σπίτι μέσα
θα περιμένω τον έρωτα.
Σηκώνοντας το ακουστικό
θα ορμάει της λεωφόρου ο θόρυβος.
Πάνω και κάτω βηματίζοντας
του κουδουνιού θα προσμένω το χτύπημα.

Θα πλαγιάζω μαζί με τον έρωτα.
Το ξυπνητήρι θα βάζω του έρωτα.
Θα ψήνω καφέ, θα βάφω παπούτσια κατάμαυρα.
Υποχείριος θα 'μαι του έρωτα.
Ποτέ μονάχος πια,
δούλος ιερός του έρωτα.

Ομίχλης σύννεφο στο σπίτι ο έρωτας.
Με φώτα θα διέρχομαι τους διαδρόμους του.
Σαν μαξιλάρι πουπουλένιο ο έρωτας,
για πνίξιμο αθόρυβο κατάλληλος.
Αχ, μουλιασμένος με λαγνείας οράματα
περπατώ στης Αθήνας τα κράσπεδα.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΙΩΑΝΝΟΥ (1927-1985)
Από τη συλλογή Δούλος ιερός του έρωτα (1980)

ΔιάβαΣέ Με

2011-08-08T15:07:00.003+03:00

ποτέ δε δούλεψα επιβεβλημένο 8ωρο. δεν πάω διακοπές τον 15αύγουστο. ποτέ δεν τα πήγαινα καλά με τους μεγάλους αριθμούς, αυτούς που φτιάχνουν την πλειοψηφία. κατά τ' άλλα, δημοκρατική μέχρι αναρχίας. αγαπώ το 1 κι είμαι ερωτευμένη με μια λάθος πράξη.

1+1=0

total blue

2011-08-08T11:21:00.005+03:00

μόνη σε μια θάλασσα κι ο έρωτας παντού. στο αφρισμένο κύμα που χωράει όπου δεν μπαίνει ο ήλιος, στα κοφτερά βράχια που πονούν το πέλμα, στον ήχο που χύνουν τα βότσαλα μέσα στα αυτιά μου, στα βρύα και τα φύκια που χαϊδεύονται κάτω απ' το νερό, στην κάθε σταγόνα του ιδρώτα που έτρεχε όπου υπάρχει ανάμεσα, στον ήλιο που τα 'δε όλα γιατί του τα 'δειξα κι ύστερα βασίλεψε ικανοποιημένος κι αποκαμωμένος. στην απέραντη άπλα του βλέμματος. όλα ήταν εκεί. κι ήμουν εντάξει. ιδανικά ηδονικά. ελεύθερη. έτοιμη, σα θα 'ρθεις...

Όλα

2011-07-30T14:25:00.008+03:00

οι ατέλειωτες ώρες που σκαλίζαμε ψυχή και σώμα, εσύ κι εγώ, με κυνηγούν κι ύστερα με νανουρίζουν. κάτι μεσημέρια σαν κι αυτά, που τα τζιτζίκια σκάνε σαν τρελά και νύχτες σαν εχθές χωρίς φεγγάρι στο μικρό δωματιάκι του σπιτιού που μυρίζει γυναίκα. γυναίκα μόνη που δε ψάχνει. και νοσταλγώ εκείνη τη φλόγα που όλα τα καίει και τα γιάνει, εκείνο το κύμα που σε πνίγει και σε ταξιδεύει. όλα σου τα αγαπώ. καυλώνω στο χαμόγελό σου και χύνω στο δάκρυ σου μέσα. όλα σου τα αγαπώ. όλα. στο άγνωστο στίγμα σου προσανατολίζομαι και ταξιδεύω μόνο με τη μυρωδιά σου. αυτή που δεν αλλάζει ποτέ. έρωτα..

Προεόρτιο

2011-07-29T13:17:00.004+03:00

Αύγουστος. Ο μήνας που μέσα του όλα θες να τα χωρέσεις κι ύστερα να κρυφτείς. Μια γεύση, μια ρουφηξιά, στην άκρη της γλώσσας. Με το λίγο του, όλα να τα εξαγνίσεις. Όλα να τα γιατρέψεις. Να χαθείς. Να μη φύγει χρόνος χωρίς καλοκαίρι. Να μη φύγει καλοκαίρι δίχως Αύγουστο..

κλείσιμο ματιού

2011-07-29T01:34:00.006+03:00

αύγουστος. ο πιο αμαρτωλός μήνας του χρόνου κι ο πιο αθώος. όταν τελειώνει, αρχίζουν τα σχολεία...

στην Στέλλα

2011-07-24T02:25:00.003+03:00

Η Στέλλα αγαπάει μόνο όταν κάνει έρωτα. Όταν γαμιέται, όταν πηδιέται, όταν ξεσκίζεται . Όπως και να το πεις, το ίδιο είναι γι΄αυτήν. Όσοι δεν την έχουνε ΄πάρει΄ τη φωνάζουνε " καριόλα " και "νυμφομανή" κι αυτό που κάνει το νομίζουν για ΄one night stand '. Γι΄αυτήν, όμως, είναι "one night Love" με λάμδα κεφαλαίο. Όσοι μπαίνουν μέσα της καταλαβαίνουν το γιατί. Νιώθουν μια αλλιώτικη γαλήνη που τους ταξιδεύει στον πρώτο κόσμο που γνώρισαν. Σαν ταξίδι στο αμνιακό υγρό της μητέρας, στη ρώγα και το ζεστό γάλα. Παράδεισος. Όταν οι εραστές της τελειώνουν πάνω της, μέσα της, πίσω της, δίπλα της, νιώθουν σα να γεννιούνται πάλι μέσα απ' το αιδοίο της και την αγαπούν με έναν παράξενο μοναδικό τρόπο. Κι όταν τους λείπει αυτή η αλλιώτικη αγάπη, θέλουν να τη γαμήσουν πάλι. Η Στέλλα θρηνεί τον έρωτα στους τελευταίους σπασμούς του οργασμού. Ύστερα της αρέσει να μένει πάλι μόνη.

έρωτας ήλιος

2011-07-22T12:26:00.002+03:00

Ταινία σταθμός. Είσαι 9 και βλέπεις τη "Γαλάζια λίμνη". Όλα αγνά σχεδόν πρωτόγονα. Tο μόνο που μπορεί να σκοτώσει τον έρωτα, είναι ένας απαγορευμένος καρπός. Βγαίνεις από την αίθουσα και προσπαθείς να κρύψεις πως δάκρυσες. μία για τον Έρωτα κι άλλη μία για το θάνατο. Έξω στους δρόμους ψάχνεις για ναυάγια, φοίνικες και τον ξανθό. Φτάνεις 39 κι ακόμα τον περιμένεις κι ας λες πως δε σ' αρέσουν οι ξανθοί. Από ναυάγια χόρτασες, μόνο που σε αυτά ήσουν η μοναδική ναυαγός. Ο ξανθός δεν ήταν στο ίδιο καράβι, κάπου αλλού ναυάγησε εκείνος. Στην άλλη άκρη της γης..

Παρόλα αυτά, ας πούμε πως έρχεται μια μέρα που τον βρίσκεις ή στη χειρότερη τον δημιουργείς εσύ στο μυαλό σου. ψευδαίσθηση. Σε ποιον έρωτα ήλιο να ξεγυμνωθείς με τις ώρες χωρίς αντηλιακό; να εκτεθείς τσίτσιδη μπροστά του χωρίς το φόβο να σε κάψει; Για αυτό σου λέω. Οι έρωτες ήλιοι δεν ευνοούνται πια. Γιατί ο έρωτας είναι ελευθερία. Κι εμείς φοβόμαστε τις UV..

γειτονιές του κόσμου (πίτα στο μπαλκόνι)

2011-07-20T00:26:00.014+03:00

Σε μία απ΄αυτές, άνοιξε ένα όμορφο μεζεδοπωλείο, στη γωνία, που ήταν το παλιό ξυλουργείο. Χρόνια τώρα, η αποκλειστικότητα ανήκε στην άλλη γωνία, στου Τάσου τη ψησταριά με το όνομα " Η Γωνία ". Ένα παραμελημένο μαγαζί, χωρίς στοιχειώδη διακόσμηση. Mε κάτι παλιές καρέκλες και ελάχιστα τραπέζια έξω, αφού μες τα χρόνια κατέληξε να δουλεύει και να επιβιώνει ως ντιλίβερι πίτα και τα σχετικά. Δε σου κάνει αίσθηση να πας να κάτσεις, καλύτερα να πάρεις τις πίτες και να άραξεις στο μπαλκόνι του σπιτιού σου, παρά να τις φάς εκεί, στις παλιές λευκές σιδερένιες καρέκλες με το άσπρο υπέρλαμπο φως που θυμίζει χειρουργείο και την τηλεόραση να παίζει ό,τι να 'ναι και ειδήσεις. Όσα χρόνια ξέρω αυτή τη γειτονιά, μία από τις γειτονιές μου, τόσα και το κιτρινισμένο στις άκρες μουστάκι του Τάσου, το ατημέλητο τσικνισμένο του μαλλί, και το αδιάφορο παραμελημένο μαγαζί του. Ίδια όλα κι απαράλλαχτα στη " Γωνία". Ο Τάσος, παιδί σπαθί. Γύρω στα πενήντα.

Ο κόσμος, όμως, κι ο κοσμάκης, αγαπά το φαί, την παρέα, την κουβεντούλα, κι αν είναι να κόψει απ' το ντύσιμό του κι από το σούπερ-μάρκετ προκειμένου να του σερβίρουν δυο ξένα χέρια μια χωριάτικη και λίγο κρασί ή μπύρες, θα το κάνει. Από τις λίγες πολυτέλειες που συμφωνεί να χαρίσει στον εαυτό του και στην οικογένειά του, μια τυχαία καθημερινή. Καρέκλα και τραπέζι, εκτός του σπιτιού του και να σαχλαμαρίζει, τρώγοντας εντός ορίων της γειτονιάς, Εκεί που πας σε πέντε λεπτά με τα πόδια.

Στη "Γωνία", παρόλα αυτά, δεν έβλεπες άλλους να κάθονται, πέρα από δυο τρεις τέσσερις γείτονες. Τον κυρ Γιάννη, εξηντάρη, ο ακριβώς από πάνω ο ίδιος που του νοικιάζει το μαγαζί, που νιώθει και είναι μόνος χρόνια τώρα - τον άφησε η γυναίκα του και το παιδί του έχει πια τη δικιά του ζωή- και νιώθει ασφάλεια να περνάει κάποιες ώρες μέσα στην ημέρα στο ακριβώς από κάτω του μαγαζί, και τους απέναντι διαγωνίως που είναι υπέρβαροι και οι δύο γιατί τρώνε πολύ, και που στηρίζουν τον Τάσο αφού ο Τάσος ψωνίζει τις μπύρες του μαγαζιού του από το δικό τους μαγαζί. Μία κάβα συνοικιακή. Μέσα στα χρόνια, τον έχουν αγαπήσει. Είπαμε, ο Τάσος παιδί σπαθί. Έχει ζήσει και στην Αμερική. Κάνει καλό στον Έλληνα να έχει ζήσει στο εξωτερικό. Τι κι αν η λέξη "ανακαίνιση" απουσιάζει από το λεξιλόγιό του; Παιδί σπαθί.

Χρόνια τώρα τα ίδια. Το μαγαζί ίδιο και το κοτόπουλο ίδιο και το εξοχικό και το φρυγαδέλι και το κοκορέτσι κι οι πίτες κι οι τηγανητές πατάτες ίδιες. Χρόνια τώρα τα ίδια. Ο κυρ- Γιάννης - από πάνω- μόνος, να κοιτάει απ' τις γρίλιες τις γκόμενες που αλλάζει ο Γιώργος -ένας γλυκοτσούτσουνος γείτονας- σαν πουκάμισα, κι εκείνοι με την κάβα διαγωνίως πάντα παχύσαρκοι και πάντα χαμογελαστοί. Τα ίδια. Ο Τάσος, σταθερά, παιδί σπαθί. Όλα ίδια. Σαν τα ξωκλήσια. Απείραχτα μέσα στο χρόνο. Μ' αράχνες και ιστούς. Δε λέω, ό,τι φτιάχνει η " Γωνία" είναι φρέσκα νόστιμα και καθαρά, μα, μόνο για το μπαλκόνι του σπιτιού, είπαμε.

Ώσπου μια μέρα καλοκαιρινή, ανοίγει το καινούργιο όμορφο μεζεδοπωλείο, ακριβώς στην απέναντη γωνία από το μαγαζί του Τάσου, εκεί που ήταν το παλιό ξυλουργείο. Και γκρεμίστηκαν τοίχοι κι άνοιξαν πόρτες, μπήκαν φουγάρα στις σκεπές κι έβαψε ο άγνωστος ιδιοκτήτης ώχρα και κίτρινο ζεστό το μαγαζί, έβαλε λουλούδια στα λίγα σκαλάκια, όμορφες καρέκλες με ψάθα, ξύλινα τραπέζια, τέντα μεγάλη, φαναράκια, και πίνακα μαύρο στο πεζοδρόμιο. Τι κρίση και αηδίες. Κάθε βράδυ το καινούργιο μεζεδοπωλείο της γειτονιάς είναι γεμάτο με πρόσωπα. Πρόσωπα μάλλον χαρούμενα, πως, κάτι έγινε. Πως κάτι άλλαξε. Κάτι καινούργιο ήρθε στη γειτονιά και μαζί του έφερε μια όμορφη αλλαγή στη γαμημένη καθημερινότητα της πόλης αυτής. Κάτι για να ανταμείβουν τον εαυτό τους τα βράδια μετά τη δουλειά. Κάπου κοντά να βγάζουν τις γυναίκες τους να μη γκρινιάζουν ή κάπου που θα τις ποτίζουν για να τους δίνονται αργότερα στο σπίτι αλλιώς. Έτσι όπως θα τους άρεσε. Σαν πουτανίτσες. Το μεζεδοπωλείο εν μέσω κρίσης κάνει, θα έλεγες, χρυσές δουλειές.

Ο Τάσος, επηρεάστηκε, κι έβαψε κι εκείνος το μαγαζί. Ένα χρώμα μπεζοκίτρινοσομόν που δε μ'αρέσει καθόλου. Χάλια είναι. Στη φωτεινή επιγραφή του μαγαζιού του, θαρρείς πως βλέπεις ένα "Α" επιπλέον. " Αγωνία ". Ο Τάσσος μέσα, κόβει γύρο και ιδρώνει.

Όποτε τυγχάνει να βρίσκομαι σε αυτή τη γειτονιά, παίρνω πίτα στο μπαλκόνι ( εγώ πίπα θα ήθελα, μα λείπει ο πρίγκιπας)και χαζεύω το φεγγάρι στο βουνό λες και περιμένω το διαστημόπλοιο να έρθει να με πάρει, να με πάει εκεί όπου ανήκω εκ του φυσικού μου. Στον δικό μου πλανήτη. Στη γειτονιά του ενός με ένα παγκάκι για δύο.

Γεμιστά

2011-07-13T16:36:00.001+03:00

Οι άνθρωποι - πολλές φορές - θυμίζουν τη γέμιση στα Γεμιστά. Αλλάζουν γεύση, χρώμα κι άρωμα, ακόμα και υφή, αναλόγως με αυτό που τους περιβάλει (περιθάλπει) κάθε φορά..

Βουκολικό

2011-07-09T18:13:00.009+03:00

στα σοκάκια..

στα ρυάκια..

στα μπαλκόνια..

σε πόρτες..

κλειστές..

και μισάνοιχτες..

στα παράθυρα..

στους φεγγίτες..

στα ξεχασμένα..

στους πέτρινους τοίχους ..

π' ανθίζουν..

στα χαλάσματα..

και στα ερειπωμένα..

στα δέντρα..

επάνω..

κάτω..

μέσα..

στο μικρόκοσμό τους..

στην εκκλησιά..

στο καμπαναριό..

στις πετρούλες..

και στις μεγάλες πέτρες..

στο γεφύρι..

και κάτω απ' το γεφύρι..

στα ποταμάκια..

και στα ορμητικά νερά..

στα βουνά και στα λαγκάδια..

μέρα - νύχτα ...

.. παντού.

( Bλασία, Ερύμανθος)

silence

2011-07-03T14:37:00.004+03:00

μπορώ να κάνω τόση ησυχία που να ακούω τον ήχο του ήλιου στο δέρμα, τις αράχνες να φτιάχνουν ιστό, την αναπνοή των ψαριών στη γυάλα κι εσένα να κλείνεις τα μάτια ρουφώντας καπνό. μπορώ να κάνω τόση ησυχία που να εξ αφανιστώ. εγώ, από εμένα...

ονειροπλάστης

2011-06-10T20:11:00.005+03:00

Πάμε μια βόλτα με τ’ αμάξι; ψιθυρίζω δειλά στο μυαλό σου τις ώρες που δε μ’ ακούς.

Έτσι και θα 'γινε. Θα ήρθες κάτω απ’ το σπίτι και θα ’σβησες τη μηχανή. Hσυχία. Θα ένιωσα τον ερχομό σου την ώρα που θα έχουμε συμφωνήσει. Η καρδιά μου θα πάει να σπάσει. Θα κοιτάζω μια τελευταία ματιά στον καθρέφτη πριν συναντήσω το αλλιώς του εαυτού. Θα κλείνω την πόρτα του σπιτιού και θα ισορροπώ όλους τους φόβους μ’ όλα τα αντίθετα. Το αίμα θα είναι κόκκινο. Θα ανοίγω την πόρτα του αμαξιού σου και θα μπαίνω. Ησυχία. Όλα τα ‘θα’ είναι τώρα παρόν...

- που πάμε;

- δεν έχω ιδέα..

- τότε καλά πάμε

- ναι, πάμε καλά..

...χαμόγελο και υγρασία ...

social network's narcissism

2011-06-08T14:39:00.005+03:00

Πτωχό λεξιλόγιο
επαγγελματικής χρήσης
αυτάρεσκων κολάκων
ετερόφωτων πυγολαμπίδων
eπιβεβαίωσης ψαράδων
ψευτοσαγηνευτών
αγνώστων και τυχαίων
εν γνώσει θυμάτων και θυτών
βασιλιάδων του eγώ:
γλυκό μου, γλυκέ μου, γλυκιά μου,
καλή μου, καλέ μου, καλό μου,
κούκλα μου, κούκλε μου,
μωρό μου, και κάτι ψιλά.

Τα λόγια είναι φύκια κι οι πράξεις, πάντα, κορδέλες μεταξωτές...

Φιλάκια μωρά μου…

μπλιάχ.

υπό του ήλιου

2011-06-04T18:41:00.008+03:00

δε γράφω τελευταία. για την ακρίβεια, τελευταία “δεν” τίποτα. έχω αποκοπεί. η ολοκλήρωση σε όλα τα επίπεδα στέκεται απέναντι κι όταν την πλησιάζω απομακρύνεται. οι φωτιές σβήνουν με το που πάνε ν’ ανάψουν. “χαμογελάς” διαπίστωσε κάποιος ένα βράδυ. ναι, είμαι ένας άνθρωπος κανονικός ρε συ. με ακανόνιστα τα κανονισμένα. με κανονισμένα τα ακανόνιστα. “χαμογελώ, γιατί σε είδα” του απάντησα.

προσπαθώ να ξεχνιέμαι. να πορεύομαι και με τα λίγα. με ό,τι έχω. με, ό,τι, μου δίνεται. “ πρέπει να αρπάξω, να κατακτήσω, να αποδείξω” συλλογιέμαι, μα το “θέλω” μου απουσιάζει. νικήθηκε εδώ και χρόνια απ’ το “μπορώ”. τώρα, αποδυναμώνω το “μπορώ” για να πάρει τα πάνω του το “θέλω”. να θέλω να μπορώ. να μπορώ να θέλω.

είναι φορές, που το μυαλό μου παίρνει ανάποδες στροφές για να ισιώσει. μέσα σε εκείνες τις στροφές είμαι ορμή. αγκάθι ρόδου που τρυπάει το μεδούλι. θύελλα στο άψε-σβήσε. ιδιότροπο το κεφάλι μου. σβήνει κι ανάβει με τους δικούς του νόμους. υπάρχω στη θερμοκρασία της έξαψης, συναρμολογούμαι στο “μπαμ” της έκρηξης και ορίζομαι από τα πάντα. μ’ αρέσει ο ήχος του δυνατού ήλιου τα μεσημέρια και του ανέμου στα βουνά.

οι άνθρωποι μου μιλούν για τα μυστικά τους. λένε πράγματα που δε μιλούν εύκολα για αυτά. άγνωστα μα όλα οικεία. κι εγώ μιλάω. τους λέω τα δικά μου. μόνο με πάθος μπορώ να ακούω αλλά και να μιλώ. τα ενδιάμεσα δε με ενδιαφέρουν. πλήττω σφοδρά. είναι όμορφη η απόσταση του αγνώστου όταν ένας ομφάλιος λώρος έχει ήδη φτιάξει τους πρώτους ιστούς χάρη της χημείας. έτσι είναι οι άνθρωποι. ο ένας εδώ κι άλλος εκεί, πάντα. ο ένας εδώ κι άλλος εκεί. όλοι. κι ανάμεσα ένα δίκτυο να ενώνει με ισχυρούς και ασθενείς δεσμούς. γέφυρες των πάντα μόνων.

πιστή κι αδέσποτη

2011-05-21T00:37:00.013+03:00

σαν το σκυλί. όταν μυρίσω για τα καλά, μπαίνει στο πετσί η μυρωδιά, κι ακόμη παραμέσα. πορεύομαι μαζί της, βαθύ σημάδι, ανεξίτηλη στάμπα, σαν τατουάζ. σαν το σκυλί. πιστή κι αδέσποτη. δε ξεχνώ. δεμένη με εκείνη τη μυρωδιά. του αφέντη. φτάνει που την αγάπησα μία φορά. ίσως και μια στιγμή. φτάνει εκείνη και για το “ πάντα”

εδώ

2011-05-20T15:46:00.003+03:00

θέλω να έρθω στην κρυφή γωνίτσα μου. άγνωστη μεταξύ αγνώστων. ρομαντική μεταξύ ρομαντικών. απόμακρη μεταξύ απόμακρων και μοιραία μεταξύ μοιραίων. δε μου αρέσει έξω. θέλω να μείνω εδώ μόνη κι ανοιχτή. όπως όταν κάθεσαι στην άκρη της θάλασσας όταν σουρουπώνει περιμένοντας κάτι που δε θα ‘ρθει. όπως όταν μπαίνεις σε ένα ξεχασμένο απ’ άνθρωπο ξωκλήσι και μοιάζει να πιστεύεις πολύ, ανάβεις κερί και χύνεις δάκρυα χωρίς λόγο αλλά ξέρεις το γιατί. είναι μερικές γωνίτσες, που μπορώ να νιώθω τα πράματα, αλλιώς. το κουβαδάκι μου και σ’ άλλη παραλία, ήταν για μένα ανέκαθεν αγαπημένη επιλογή.

2011-05-20T14:15:00.005+03:00

στα μαλλιά, μολύβι δαγκωμένο

στα χείλη, πικρός ο ντεκαφεϊνέ

στα δάχτυλα, στριφτό τσιγάρω

στο νεροχύτη, πιάτα από χθες

στις βλεφαρίδες,μάσκαρας απομεινάρια

πατούσες, γυμνές

μυαλό, σε ψύξη

αίμα σε βράση

μια καλημέρα

ήθελα να

πω

στα περιθώρια επιλογής

2011-05-18T14:19:00.006+03:00

οι μέρες προ-στάζουν αμαρτίες
ανίατους πόθους και κλείσιμο ματιού
μία ακόμη φυγή που προωθούν το άγνωστο
και οι ορμόνες που δακρύζουν ανάμεσα στα ανοιγμένα σκέλια της ψυχής

κοίτα που έμαθα να ορίζω τα αόριστα

και να δαμάζω αγρίμια εντός μου

οι μέρες προτάσσουν κλείσιμο στα μάτια
κι άνοιγμα στα πόδια
δεν ξέρω αν αρνούμαι ή αν δέχομαι
βλέπεις, εκεί ακριβώς είναι το θέμα
στα περιθώρια επιλογής

νοστάλγησα τις μέρες χωρίς επιλογή ..

ανα στήθηκα

2011-04-26T17:06:00.002+03:00

κι έβλεπα θάλασσα όλες τις μέρες..

μαργαρίτες κι αχινοί

2011-04-21T04:17:00.010+03:00

θυσίασα μια μαργαρίτα
στο όνομα Αγνώστου Εραστή
ρωτώντας την αν “ μ’ αγαπά ”
“πολύ, μα να κοιτάς τη δουλειά σου”
μ’ αποκρίθηκε
και χάθηκε στο χώμα
έτσι κι εγώ
πήρα στην πλάτη το σταυρό μου
και συνέχισα να κατηφορίζω
προς την άκρη του κύματος

στη θάλασσα θα σταυρωθώ

κοίτα, με αχινούς πολύχρωμους
πλέκω το στεφάνι
για να καρφώσω το κεφάλι
άκου, σταγόνα σταγόνα
στο νερό
τα αναμμένα αίματα
σβήνουν
“τσιις”
νιώσε, η θάλασσα κόκκινη ζεστή
ανασαίνει στο όνομά σου

“ άγνωστε ”

( words, voice, original music by aura )

χαραγματιά - βελόνα

2011-04-06T02:15:00.001+03:00

όσο θυμάμαι τον εαυτό μου υπήρχε πικ-απ στο σπίτι και δύο ηχεία τετράγωνα κάτω από τη μεγάλη σιρβάντα πάνω στο ξύλινο πάτωμα. εκεί χωνόμασταν από μικρά με τον αδελφό μου. ό,τι κι αν ακούγαμε είχε ωραίο ήχο. ζεστό. ήμασταν γειωμένοι, ξάπλα, από πάνω ξύλο, από κάτω ξύλο, κλείναμε τα μάτια κι ακούγαμε ήχους κι επίπεδα, χώρους και όργανα, μουσική. εκείνο το πάτωμα ξέρει τα όνειρά μου και τη γεύση που έχουν τα δάκρυα.

οικιακοί δίσκοι. δίσκοι της οικογένειας που μας έφερε σ’ αυτή τη ζωή. δίσκοι που δεν επιλέξαμε εμείς, αλλά, έλαχε να είναι τα πρώτα ακούσματά μας (αυτό σηκώνει ανάλυση και κουβέντα μα δεν είναι της παρούσης). δίσκοι μετρημένοι στα δάχτυλα τριών χεριών. ένας μικρός μουσικός αχταρμάς που ό,τι και να επέλεγες από αυτόν ν’ ακούσεις είχε πάντα ωραίο πλούσιο ήχο. απολαυστικό. από ξαρχάκο μέχρι βίκυ λέανδρος από χατζή μέχρι strauss κι από traffic μέχρι boney m. κάπου στα ενδιάμεσα ένας αγαπημένος χριστουγεννιάτικος με αστέρες της εποχής και φυσικά το "κορίτσια στον ήλιο". από τότε μ’ αρέσουν τα μύγδαλα. για την μαρινέλλα είναι αυτονόητο πως δεν έλλειπε κι απ’ το δικό μας σπίτι. δεν υπήρχε ελληνικό σπίτι χωρίς μαρινέλλα. την άκουγε η μαμά μαζί με τον χατζή. ρεσιτάλ έδιναν. μέχρι που χώρισαν.

το πρώτο δισκάκι που αγοράστηκε αποκλειστικά για μένα ήταν αυτό που περιείχε το πασίγνωστο “ska-ska”. γύρω στα δέκα ήμουν. μεγάλη επιτυχία αυτό το ufo κομμάτι. είχε φοβερή πλάκα να πειράζεις τις στροφές. όποιος το είχε, θα θυμάται καλά πως έπαιζε στις γρήγορες στροφές γιατί ήταν ένα μικρό δισκάκι. δεν υπήρξε παιδί που δε θα το δοκίμασε και στην άλλη ταχύτητα. την αργή που σερνόταν.

χαίρομαι που γαλουχήθηκα με το βλέμμα χαμένο στις γύρες που έπαιρνε ο κάθε δίσκος. και στην κεφαλή που έπρεπε προσεχτικά να αφήσω να τον ακουμπήσει η βελόνα αποκαλύπτοντάς τον διαβάζοντάς τον. ωραία σχέση. χαραγματιά - βελόνα. βαθιά ερωτική και απολύτως κυκλική..

stigma

2011-03-24T15:47:00.012+02:00

Πήρα τ’ αμάξι και πήγα στη θάλασσα. Δέκα λεπτών διαδρομή ετούτη η πολυτέλεια. Άραξα τ’ αμάξι και περπάτησα στο δρομάκι κατά μήκος της παραλίας. Ένας αφράτος κώλος κι άλλη μία στρογγυλή κοιλιά θυσιάζονταν στο βωμό της καύσης. Είναι γνωστό πως το οξυγόνο καίει τα παράγωγα των καταθλίψεων. Μια γυναίκα πήγαινε βόλτα ένα καροτσάκι. Δε γύρισα να κοιτάξω τι ακριβώς μετέφερε. Μπορεί μια κούκλα παιδική, μπορεί το μικρό της το λευκό κανίς, μπορεί και τον καρπό του έρωτά της ή το ατύχημα ενός σούπερ γαμησιού. Ίσως και το σποράκι που θα την κάνει μάνα κάποια στιγμή στο μέλλον. Τι σημασία έχει; Φαινόταν τόσο χαρούμενη που πήγαινε βόλτα εκείνο το καροτσάκι. Λίγο απέχει η αλήθεια από την αυταπάτη στις μηδενικές αποστάσεις του μυαλού. Ένα ζευγάρι συνταξιούχων έκανε τον περίπατο της ημέρας. Είναι από εκείνα τα τυχερά που πήραν σύνταξη ενώ ακόμα μπορούσαν να σκαρφαλώνουν τα βραχάκια. Σαράντα χρόνια μαζί, τι διάολο λένε κάθε μέρα; Ποτέ δε θα μάθω. Ήδη είμαι αρκετά μεγάλη. Το δικό μου ρεκόρ μετράει χρόνια 13. Τα τελευταία τρία ήμουν μουγκή και βουβή. Η σιωπή με άλλον άνθρωπο μέσα το σπίτι είναι μαρτύριο. Χειρότερη κι από τους τσακωμούς. Έφυγα. Του ‘πα να φύγει. Τώρα που ζούμε χωριστά, έχουμε πολλά να πούμε. Γελάμε συχνά και πολύ. Καλύτερα έτσι.

Γιατί οι άνθρωποι αποφεύγουν τον αέρα; Πάνω στην άμμο δίπλα στη θάλασσα, κανείς. Εκείνη περιμένει όσους αγαπούν τον άνεμο ακόμα κι όταν η άμμος μαστιγώνει τα μάτια, να εξαναναγκάζει να τα κλείσεις. Ναι για αυτό. Μόνο με μάτια κλειστά ακούς τη βαθειά ανάσα. Της θάλασσας την ανάσα. Βαθιά, από τα σωθικά της. Τις καθημερινές όταν η πόλη αγκομαχά, έχω τη θάλασσα όλη δικιά μου και μια έκταση απ’ άμμο ζεστή να διαλέξω που θα ακουμπήσω τα οπίσθιά μου. Πίσω από τις μοναδικές καλαμιές της παραλίας, μπροστά στη θάλασσα, άραξα την ύλη μου ευελπιστώντας να αράξει και το μυαλό. Για τη ψυχή μου ούτε λόγος. Βράζει. Στασό δεν έχει. Έμεινα εκεί με έναν καφέ και δυο τσιγάρα. Ξάπλωσα κι έκλεισα τα μάτια ν’ ακούω. Ο ήχος της θάλασσας νανουρίζει, ο ήλιος ζεσταίνει ό,τι απέμεινε παγωμένο απ’ το χειμώνα και οι crescendo ριπές ανάμεσα στις καλαμιές αναζωπυρώνει τα ένστικτα. Περνούσαν από πίσω άνθρωποι, μα ούτε ένας, ξέρω, δεν ανακάλυψε την κρυψώνα μου, ώσπου έπαψα να τους ακούω και έγινα ένα με το Όλον.

Δεν ήταν περισσότερο από λίγα λεπτά δόσης συμπυκνωμένης ηρεμίας, τ’ ανάποδο της έκρηξης μοιάζουν πολύ αυτά τα δυό. Άνοιξα τα μάτια, σήκωσα την πλάτη. Δεξιά στο βάθος μια μεγάλη πόλη. Ξέχασα το όνομά της. Αριστερά πιο δίπλα πάνω στη μύτη της στροφής του κόλπου ένα παλιό ξενοδοχείο χτισμένο στην άκρη του κύματος, παρατημένο αυθαίρετο. Έτσι συνδέθηκα με το στίγμα μου πάλι:

σύμπαν, γαλαξίας (Milky Way), ηλιακό σύστημα, πλανήτης γη, ήπειρος Ευρώπη, χώρα Ελλάδα, πόλη Αθήνα, περιοχή Καβούρι, ακρογιαλιά, πίσω από τις καλαμιές, μπροστά στη θάλασσα. Εκπέμπω. Με πιάνεις;

Μικρές Αγγελίες

2011-03-21T10:08:00.003+02:00

Ψάχνω..

Βρήκα..

Έχασα..

ώσπου να συνωμοτήσουν τα σύμπαντά μας

2011-03-14T15:02:00.013+02:00

θα μιλήσουμε, είπαμε, κι είπαμε καλό ξημέρωμα. όντως, μιλήσαμε ξανά. όμως ποτέ δεν ένιωσα την ανάγκη να τον ξαναδώ κι έτσι δεν ξαναβρεθήκαμε. εκείνος ήθελε, πάντα διακριτικός. μετά από λίγο καιρό δεν απάντησα ξανά στο τηλεφώνημά του.

εκείνο το βράδυ, το ένα και μοναδικό, δοκίμασε από το γλυκό μου. στη μύτη του κουταλιού, κι ύστερα του πήρα το βαζάκι. έως εκεί. αφού έχω περιθώρια επιλογής, αφού η φύση του με αφήνει να επιλέγω, έως εκεί. αφού η φύση μου, παρότι ασυγκράτητη συγκρατήθηκε τόσο ελεύθερα και φυσικά, έως εκεί. στην άκρη της γλώσσας. όσο να τον δοκιμάσω κι εγώ, από την άλλη πλευρά. μέχρι που δε θέλησα κάτι ακόμα. μου αρκούσε το μέχρι εκεί. τίποτα από εκείνον δε θα μου έλειπε. τίποτα δε θα με έκανε να τον νοσταλγώ. όμορφο βράδυ ήταν. μιλήσαμε, γελάσαμε πολύ, αγγιχτήκαμε, φλερτάραμε. μου άναβε συνεχώς το τσιγάρο. μου άρεσε αυτό. κάναμε κι άλλα, μα έως εκεί. δεν ήθελα να του δώσω όλο το βαζάκι μου κι ούτε εγώ θέλησα ποτέ να τον κατασπαράξω κι ας πεινούσα σώμα και ψυχή.

τα “μέχρι εκεί ” μου . τα “όχι άλλο" μου. αφημένα σε διαφορετικό σημείο κάθε φορά. λιγότερο ή περισσότερο ημιτελή. λίγα είναι τα “ναι” μου με μάτια κλειστά. τα ‘θέλω κι άλλο” μου. αυτά που με τραβούν από τη μύτη. εκείνα που με χάνω και με βρίσκω έτσι όπως θέλω εγώ. τα “πάλι” τα “ξανά” μου το “έλα” μου, το “έρχομαι” το “μείνε”. μα δε μου κάνουν το χατίρι, με βασανίζουν σαδιστικά, με προσαρμόζουν σε ένα “ να έχεις υπομονή χωρίς να περιμένεις και να ‘ σαι πάντα stand by μα ταυτόχρονα να ξεχνιέσαι ” . τέλος. στο σύμπαν υπάρχει μια ισορροπία σατανική που σου δίνει λίγο παράδεισο κι ύστερα στον παίρνει ξανά γιατί σε κάποιον άλλον τον έχεις εσύ στερήσει. δίκαιο, δεν μπορώ να πω. ώσπου..

άνθρωποι

2011-03-14T14:10:00.005+02:00

κι ύστερα, ήρθαν οι δορυφόροι

άνοιξη κι έκλεισα

2011-03-13T19:06:00.005+02:00

eat self

δεν έχω λόγια

2011-03-12T01:43:00.009+02:00

έχω πιει και θέλω να σου πω, πως

8,5 ώρες

2011-03-07T07:38:00.004+02:00

, αμάξι, βενζίνη, δρόμος, φέρυ μποτ, θάλασσα, δρόμος, λιμανάκι, βαρκούλες, τσιγάρο, καφές, δρόμος, βροχή, ανήφορος, στροφές, βουνά, στροφές, βροχή, στροφές, δέντρα, φύλλα, νερά, βροχή, κορφές, στροφές, βροχή, στάση, τζάκι, φαγητό, κρασί, τσιγάρο, γλυκό, αμάξι, δρόμος, γεφυράκι, ποτάμι, πέτρες, νερά, δέντρα, νερά, πλαγιές, κορφές, νερά, γαλήνη, σύννεφα, δρόμος, ανήφορος, στροφές, καφές, ομίχλη, δρόμος, στροφές, σκοτάδι, δρόμος, κατήφορος, γαλήνη, δρόμος, φώτα, δρόμος, γέφυρα, δρόμος, σπίτι,

μικρό εξομολογητικό

2011-03-02T18:08:00.004+02:00

κάτι μέσα στη ψυχή μου φτερουγίζει. θέλει να αποκολληθεί, να πετάξει. πρώτη φορά το συγκρατώ μακριά απ’ τους ανθρώπους. παρόλο που μόνο για εκείνους προορίζεται. παρόλο που μόνο για εκείνους θέλει να ξεριζωθεί. δε μ’ αρέσει που το διασφαλίζω. δε γίνεται όμως αλλιώς. είναι η καλύτερη επιλογή να αμυνθώ στις ψευδαισθήσεις.

- 6

2011-03-01T13:44:00.007+02:00

η μπαταρία αποφορτίστηκε στο κινητό κι εγώ δεν περιμένω τίποτα από κανέναν. έτσι θα μείνει. λυπόθυμο κι αδιάφορο. έχει ωραία συννεφιά σήμερα για ποδηλατάδα στην παραλία. κι αν πέσει και καμιά ψιχάλα, ακόμα καλύτερα. άνοιξη μπήκε κι εγώ κλείνομαι. πέφτω σε λήθαργο για να μην τρέχει ο νους κι ο λογισμός σε πράγματα αστεία. είμαι απογοητευμένη. με ξεσηκώνει πολύ αυτή η εποχή. πάντα με νικάει. γιατί κρυώνω πιο πολύ απ΄ το χειμώνα. άκου, έρχεται η θλίψη και νυστάζω. χάνω τις αισθήσεις μουυ ..ξυπν αααμ εεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεε

εκεί

2011-02-27T13:06:00.018+02:00

.. ένα βράδυ, ο αινιγματικός πρίγκιπας κι η παράξενη πριγκίπισσα συναντήθηκαν, ξανά, στην άκρη της θάλασσας που τόσο αγαπούσαν. Άγνωστο εκείνο το σημείο του σύμπαντος που τους είχε φέρει πάλι τόσο κοντά. Σίγουρα, ήταν κάποιος παράδεισος σε έναν πλανήτη που φιλοξενεί όνειρα πριν γίνουν εφιάλτες. Κάπου, που ο χρόνος και το μακριά παύει να μετράει, παύει να χωρίζει, παύει να κομματιάζει, εκεί..

κοίταζαν και οι δύο το τέλος της θάλασσας με ένα βλέμμα, με ένα ζευγάρι μάτια, με τον ίδιο τρόπο ακριβώς. Ρούφηξε το αίμα κι η ψυχή τους θεϊκή γαλήνη. Μόνο οι δυο τους γνώριζαν εκείνη τη γαλήνη που τους έσμιγε, εκεί..

έζησαν μαζί για μια αιώνια στιγμή, εκεί, που ο χρόνος δεν υπάρχει, που η απόσταση δε μετριέται με μίλια κι ούτε με χιλιόμετρα. Εκεί που οι αριθμοί είναι ανίσχυροι γιατί είναι ανύπαρκτοι όπως και το μυαλό. Καμία σκέψη δεν υπάρχει, εκεί..

το κύμα θέριεψε, η θάλασσα φούσκωσε κι ουρανός έβγαλε τεράστιο φεγγάρι. Ο άνεμος έγινε μουσική κι ο ορίζοντας ατέρμονος. Οι πέτρες έγιναν θρύψαλα, άμμος. Στη θάλασσα που τους έσμιξε χάρισαν το ιερό απόσταγμά τους και χάθηκαν. Ξανά. Ποτέ, ο πρίγκιπας και η πριγκίπισσα δεν είπαν “αντίο”. Δε μιλούσαν με λέξεις, εκεί..

υγ: στα παραμύθια, μπορώ ακόμα να δακρύζω. σε ευχαριστώ..

2011-02-26T20:19:00.005+02:00

λειτουργώ μαζί σου

αφού ξεχνιούνται οι ρόλοι

2011-02-24T14:03:00.004+02:00

Κυνηγός ή λεία;

Aς ερχόμουν

2011-02-22T12:27:00.003+02:00

...για λίγο. όσο κρατάει μια ξαφνική βροχή. ένα ηλιοβασίλεμα στη μέση του ωκεανού . όσο φωτίζει η νύχτα τα απόκρυφα. να σιωπήσει το μυαλό. να ανοίξει η ψυχή. να δακρύσει το σώμα. γαλήνη κι αέρα μυρίζεις. κύμα κι ακροθαλασσιά. φωτιά και λάβα. λυπημένες μουσικές βρέχει το σύννεφο εντός μου. τις πίνω στα ασπρόμαυρα τα πλήκτρα να μεθώ. γιατί ποτέ δε ξεχνιέμαι. κι αν ξεχαστώ είναι που σ' έκανα μουσική. έρωτα. π΄ανθίζεις στους απόκρημνους γκρεμούς μου. και πίνεις χιόνια από τις πιο ψηλές κορφές μου. ας ερχόσουν...

2011-02-13T21:25:00.004+02:00

από τη μία
η μάταιη προσμονή
κι η πίκρα η γλυκιά
για κείνον τον αόρατο θεό
που αφήνει αποτυπώματα
αντί για την ουσία του
κι απ’ την άλλη
η άνοιξη η σημερινή
να με ξυπνά
με ήλιους δέντρα και λιβάδια
να προκαλεί
για τσίσα στα χλωρά χορτάρια
κι επειδή
είναι αρκετός ο καιρός
που “μαζεύω”
κάθε λογής
συναίσθημα
κι αγγίγματα σε σύννεφα καθρέφτες
κι έχω τόσο γεμίσει
κι έχω αδειάσει
σαν πριν το μεγάλο “μπαμ”
ή “κρακ” ή “πλάτς”

τώρα, κάτι με σπρώχνει να γεννηθεί

κι είναι καλό. πολύ καλό..

λέξεις που διστάζουν

2011-02-09T10:00:00.002+02:00

Άτιτλες σκέψεις

2011-02-08T11:14:00.006+02:00

ο απόηχος γδέρνει τα μάτια που κοίταξαν ηδονοβλεπτικά. σπάει το τύμπανο που άκουσε κρυφά. τιμωρεί το ένστικτο που δεν έκανε λάθος καθόλου. συναρμολογεί κομμάτια από σάρκα ψυχή και εγκέφαλο που ήπια και πότισα που δίψασα και δε στέρεψα ακόμα στο παζλ αυτό. δεν εχω κανένα σκοπό. όμως ποιος ρώτησε τα σύννεφα αν τους αρέσει να φέρνουν βροχή; και ο ήλιος αν θέλει τόσο να καίει; ποιος ρώτησε τη σκιά αν αντέχει ν’ ακολουθεί ή να προπορεύεται; είναι στη φύση μου. σ’ ό,τι εύχομαι να σέρνομαι και να σκαρφαλώνω. σ’ ό,τι θέλω να πνίγομαι και ν’ αναδύομαι. σ’ ό,τι ποθώ να αιχμαλωτίζομαι και να απελευθερώνομαι. υπάρχει λόγος, σκέφτομαι, κι ας ξέρω πως έτσι σκάβω λίγο ακόμα το λάκκο μου. υπάρχει λόγος. δεν ήρθε ακόμα η ώρα για εξομολογήσεις. τώρα πρέπει να με βρεις και να σε βρω. να με ψάξεις και να σ΄ ανακαλύψω. ένας ακόμη θάνατος κλείνει το μάτι στη λύτρωση